1 - كلّ ابياتى را كه شارح برگزيده و آورده ، با اصح و احسن نسخ مثنوى معنوى ؛ يعنى نسخهء قونيه مقابله شده است . 2 - در جايى كه بيت در نسخهء قونيه نيامده و معمولا شارح آن را به صورت يك مصرع آورده ، براى روانى و روشنى شرح ، به از دريا به دريا رجوع شده تا بيت با مثنوى جعفرى يا رمضانى كامل گردد . 3 - تمامى مصرعهايى كه در متن نيامده ، در دو قلّاب ( - [ ] ) آورده شده تا بيت ازهم‌گسيخته و گسسته نباشد . 4 - كليهء ابيات و مصرعهايى كه به آيات الهى اشارت دارد ، در دو گيومه ( - « » ) نشانمند شده است . 5 - براى آماده سازى متن ، هرجايى كه بيت ، اصطلاح ، لغت يا تكيه كلماتى چون : ( يعنى ، اى ، حاصل كلام آنكه ، مىگويد كه ، مىفرمايد كه ) آمده ، با حروف سياه نشانمند گرديده تا متن خوانا ، روشن ، برجسته و در عين حال زيبا باشد . هرجا كلماتى مثل : ( يعنى ، اى و . . . ) ايتاليك شده ، به آن دليل است كه شارح قول و سخن مستقيم شارح ديگرى را آورده ؛ مثل قول خواجه حسين خوارزمى . 6 - تمامى مراجع بدون استثنا ايتاليك و از استاندارد كتاب تبعيت شده است . 7 - گاه شارح بيتى را آورده و چند بيت ديگر را نيز به پيوست و تبع آن شرح و گزارش كرده كه آن ابيات در متن نيامده و در پايين صفحه از آن ياد شده است . 8 - يكايك آيات شريف ، احاديث و نقل قولهاى مستقيم و كلام بزرگان با گيومه - در آغاز و پايان آن - نمايانده شده تا از بقيهء عبارات مشخص و ممتاز باشد . 9 - در متن از دو قلّاب ( - [ ] ) بسيار استفاده شده ؛ چرا كه كاتب يا سهو القلم داشته يا از سهل‌انگارى و بىسوادى وى متن مغشوش بوده كه اين خود كاملا مشهود است . البته جداى از سبك شارح كه افعال را بىقرينه حذف كرده است . 10 - تمام آيات شريف ، احاديث ( قدسى ، نبوى ) ، سخن بزرگان ادب و عرفان - اگر به عربى بوده - ترجمه شده و مراجع آن حتىالامكان در حد وسع بشرى با جلد و صفحه ياد شده است . 11 - در ترجمهء آيات شريف ، از ترجمهء قرآن محقق بزرگوار آقاى عبد المحمد آيتى بهره گرفته شده است . 12 - رسم الخط متن به صورت امروزى ويراسته شده تا براى خوانندگان گرامى